Peregrynacja Obrazu Jezusa Miłosiernego 15-16.03.2014
Kościół pod wezwaniem Najświętszego Zbawiciela
Cerkiew pod wezwaniem Świętego Antoniego
Cerkiew pod wezwaniem Świętego Antoniego
Lipiec 2018
Pn Wt Śr Cz Pt Sb Nd
25 26 27 28 29 30 1
2 3 4 5 6 7 8
9 10 11 12 13 14 15
16 17 18 19 20 21 22
23 24 25 26 27 28 29
30 31 1 2 3 4 5

Łemkowie

Pomiędzy wiekiem XIV a XV na wspomniany już obszar północnych Karpat napłynęła kolejna fala kolonizacyjna. Tym razem była to fala bałkańskich pasterzy koczowników zwanych Wołochami. W skład tej grupy oprócz Rumunów wchodzili południowi Słowianie i Albańczycy. Pasterze wołoscy posuwając się małymi grupkami rodowymi wzdłuż grzbietów górskich wprowadzili na teren Karpat gospodarkę typu szałaśniczego. Z czasem zaczęli przechodzić do osiadłego trybu życia przyjmując od miejscowych mieszkańców umiejętność uprawy roli.

W ślad za Wołochami ruszyła fala kolonizacyjna Rusinów. Rusini w przeciwieństwie do Wołochów byli ludem rolniczym. W głąb Karpat przemieszczali się wzdłuż dolin rzecznych zakładając lub, jak w przypadku Boguszy, osiedlając istniejące już tam wsie. Całkowita asymilacja Rusinów z osadnikami polskimi, słowackimi i wołoskimi doprowadziła do ukształtowania się na ternie Beskidu Niskiego i Krynickiego grupy etnograficznej zwanej Rusnakami, a później Łemkami. Na terenie Bieszczad i podgórza bieszczadzkiego Rusini dali początek grupom etnograficznych Bojków i Hucułów.

Polski obszar łemkowski nazwany Łemkowszczyzną ciągnął się wąskim klinem na przestrzeni ponad stu kilometrów, wzdłuż południowo - wschodniej granicy Rzeczpospolitej, obejmując górskie tereny pomiędzy rzeką Poprad a Osławą. Przed drugą wojną światową Łemkowszczyzna obejmowała około 170 wsi. Ze względu na warunki geograficzne, polityczne, społeczne i własnościowe przyjmuje się podział Łemkowszczyzny na trzy zasadnicze części, których granice przebiegają wzdłuż dolin rzecznych: zachodnią - od Popradu do Białej, środkową - od Białej do Jasionki oraz wschodnią - od Jasionki do Osławy. Bogusza zaliczana jest do miejscowości położonych na terenie Łemkowszczyzny zachodniej. Duża część obszaru tej części Łemkowszczyzny znajdowało się od średniowiecza w granicach tzw. Klucza Muszyńskiego stanowiącego własność biskupów krakowskich. To właśnie biskupi krakowscy, począwszy od bp Piotra Myszkowskiego, odegrali największą rolę w kolonizacji Sądecczyzny żywiołem rusko - wołoskim. Pozostała część tych ziem weszła w skład szlacheckiego Klucza Nawojowskiego, bądź też skład starostwa grybowskiego, zwanego także, tenutą czyli królewską dzierżawą. Bogusza i sąsiednia Binczarowa to jedyne wsie łemkowskie, które znalazły się na terenie tej królewszczyzny, pozostając niejako jej kulturową enklawą. Osadników ze wschodu i południa - Rusinów i Wołochów sprowadzono do Boguszy dopiero w II ćwierci XVI wieku. W 1544 roku nastąpiła ponowna lokacja wsi. Ówczesny dzierżawca i starosta grybowski Stanisław Pieniążek z Iwanowic zdecydował się nadać Boguszy prawo wołoskie, bardziej dostosowane do górskich terenów i uwzględniające pasterski charakter napływających ludów oraz ich wyznanie - prawosławie.

W przeciwieństwie do sąsiednich wsi nie odnotowano w Boguszy przesiedlania się polskich chłopów, w związku z czym można sądzić, że części dawnych mieszkańców pozostała na miejscu asymilując się z nowymi. Przemawiają za tym wykazy starych nazwisk kmiecych z Bogusz, w których obok wielu nazwisk o etymologii ruskiej i węgierskiej pojawia się wiele nazwisk polskich.