Peregrynacja Obrazu Jezusa Miłosiernego 15-16.03.2014
Kościół pod wezwaniem Najświętszego Zbawiciela
Cerkiew pod wezwaniem Świętego Antoniego
Cerkiew pod wezwaniem Świętego Antoniego
Listopad 2017
Pn Wt Śr Cz Pt Sb Nd
30 31 1 2 3 4 5
6 7 8 9 10 11 12
13 14 15 16 17 18 19
20 21 22 23 24 25 26
27 28 29 30 1 2 3

Łemkowie

Pomiędzy wiekiem XIV a XV na wspomniany już obszar północnych Karpat napłynęła kolejna fala kolonizacyjna. Tym razem była to fala bałkańskich pasterzy koczowników zwanych Wołochami. W skład tej grupy oprócz Rumunów wchodzili południowi Słowianie i Albańczycy. Pasterze wołoscy posuwając się małymi grupkami rodowymi wzdłuż grzbietów górskich wprowadzili na teren Karpat gospodarkę typu szałaśniczego. Z czasem zaczęli przechodzić do osiadłego trybu życia przyjmując od miejscowych mieszkańców umiejętność uprawy roli.

W ślad za Wołochami ruszyła fala kolonizacyjna Rusinów. Rusini w przeciwieństwie do Wołochów byli ludem rolniczym. W głąb Karpat przemieszczali się wzdłuż dolin rzecznych zakładając lub, jak w przypadku Boguszy, osiedlając istniejące już tam wsie. Całkowita asymilacja Rusinów z osadnikami polskimi, słowackimi i wołoskimi doprowadziła do ukształtowania się na ternie Beskidu Niskiego i Krynickiego grupy etnograficznej zwanej Rusnakami, a później Łemkami. Na terenie Bieszczad i podgórza bieszczadzkiego Rusini dali początek grupom etnograficznych Bojków i Hucułów.

Polski obszar łemkowski nazwany Łemkowszczyzną ciągnął się wąskim klinem na przestrzeni ponad stu kilometrów, wzdłuż południowo - wschodniej granicy Rzeczpospolitej, obejmując górskie tereny pomiędzy rzeką Poprad a Osławą. Przed drugą wojną światową Łemkowszczyzna obejmowała około 170 wsi. Ze względu na warunki geograficzne, polityczne, społeczne i własnościowe przyjmuje się podział Łemkowszczyzny na trzy zasadnicze części, których granice przebiegają wzdłuż dolin rzecznych: zachodnią - od Popradu do Białej, środkową - od Białej do Jasionki oraz wschodnią - od Jasionki do Osławy. Bogusza zaliczana jest do miejscowości położonych na terenie Łemkowszczyzny zachodniej. Duża część obszaru tej części Łemkowszczyzny znajdowało się od średniowiecza w granicach tzw. Klucza Muszyńskiego stanowiącego własność biskupów krakowskich. To właśnie biskupi krakowscy, począwszy od bp Piotra Myszkowskiego, odegrali największą rolę w kolonizacji Sądecczyzny żywiołem rusko - wołoskim. Pozostała część tych ziem weszła w skład szlacheckiego Klucza Nawojowskiego, bądź też skład starostwa grybowskiego, zwanego także, tenutą czyli królewską dzierżawą. Bogusza i sąsiednia Binczarowa to jedyne wsie łemkowskie, które znalazły się na terenie tej królewszczyzny, pozostając niejako jej kulturową enklawą. Osadników ze wschodu i południa - Rusinów i Wołochów sprowadzono do Boguszy dopiero w II ćwierci XVI wieku. W 1544 roku nastąpiła ponowna lokacja wsi. Ówczesny dzierżawca i starosta grybowski Stanisław Pieniążek z Iwanowic zdecydował się nadać Boguszy prawo wołoskie, bardziej dostosowane do górskich terenów i uwzględniające pasterski charakter napływających ludów oraz ich wyznanie - prawosławie.

W przeciwieństwie do sąsiednich wsi nie odnotowano w Boguszy przesiedlania się polskich chłopów, w związku z czym można sądzić, że części dawnych mieszkańców pozostała na miejscu asymilując się z nowymi. Przemawiają za tym wykazy starych nazwisk kmiecych z Bogusz, w których obok wielu nazwisk o etymologii ruskiej i węgierskiej pojawia się wiele nazwisk polskich.