Peregrynacja Obrazu Jezusa Miłosiernego 15-16.03.2014
Kościół pod wezwaniem Najświętszego Zbawiciela
Cerkiew pod wezwaniem Świętego Antoniego
Cerkiew pod wezwaniem Świętego Antoniego
Lipiec 2018
Pn Wt Śr Cz Pt Sb Nd
25 26 27 28 29 30 1
2 3 4 5 6 7 8
9 10 11 12 13 14 15
16 17 18 19 20 21 22
23 24 25 26 27 28 29
30 31 1 2 3 4 5

Stosunki społeczne

Bogusza oraz inne wsie "wołoskie" starostwa grybowskiego posługiwały się na co dzień polszczyzną, a jej mieszkańcy nierzadko deklarowali polską tożsamość. Boguszanie utrzymywali stałe kontakty z polską ludnościć sąsiednich wsi, uczestniczyli w życiu miejskim oddalonego o kilkanaście kilometrów Grybowa i Nowego Sącza przez udział w jarmarkach, odpustach, sprawach sądowych czy też płacić podatki na rzecz starostwa. Posiadali jednak świadomość swojej odrębności grupowej. Świadczą o tym między innym rzadkie małżeństwa mieszane polsko - łemkowskie. Ze względu na panujące stosunki administracyjne i topograficzne znany etnograf Roman Reinfuss zalicza mieszkańców tej części Łemkowszczyznay do tzw. Torokarów. Odrębność tej grupy wyrażała się w stroju oraz formach budownictwa.

W Boguszy przeważała gospodarka o charakterze rolno - pasterskim, która do czasów wojny północnej funkcjonowała bez kryzysów. Pod koniec XVII wieku we wsi znajdowało się 9 gospodarstw kmiecych, funkcjonował także młyn wodny. W następnych stuleciach sytuacja wsi zaczęła się zmieniać. Górskie tereny i mała ilość gruntów rolnych utrudniały rozwój gospodarczy wsi. Około 1880 roku we wsi znajdowało się 87 domów na 2262 morgów ziemi. Połowę tych gruntów stanowiły lasy. Przeważała gleba owsiana.