Peregrynacja Obrazu Jezusa Miłosiernego 15-16.03.2014
Kościół pod wezwaniem Najświętszego Zbawiciela
Cerkiew pod wezwaniem Świętego Antoniego
Cerkiew pod wezwaniem Świętego Antoniego
Wrzesień 2017
Pn Wt Śr Cz Pt Sb Nd
28 29 30 31 1 2 3
4 5 6 7 8 9 10
11 12 13 14 15 16 17
18 19 20 21 22 23 24
25 26 27 28 29 30 1

Stosunki społeczne

Bogusza oraz inne wsie "wołoskie" starostwa grybowskiego posługiwały się na co dzień polszczyzną, a jej mieszkańcy nierzadko deklarowali polską tożsamość. Boguszanie utrzymywali stałe kontakty z polską ludnościć sąsiednich wsi, uczestniczyli w życiu miejskim oddalonego o kilkanaście kilometrów Grybowa i Nowego Sącza przez udział w jarmarkach, odpustach, sprawach sądowych czy też płacić podatki na rzecz starostwa. Posiadali jednak świadomość swojej odrębności grupowej. Świadczą o tym między innym rzadkie małżeństwa mieszane polsko - łemkowskie. Ze względu na panujące stosunki administracyjne i topograficzne znany etnograf Roman Reinfuss zalicza mieszkańców tej części Łemkowszczyznay do tzw. Torokarów. Odrębność tej grupy wyrażała się w stroju oraz formach budownictwa.

W Boguszy przeważała gospodarka o charakterze rolno - pasterskim, która do czasów wojny północnej funkcjonowała bez kryzysów. Pod koniec XVII wieku we wsi znajdowało się 9 gospodarstw kmiecych, funkcjonował także młyn wodny. W następnych stuleciach sytuacja wsi zaczęła się zmieniać. Górskie tereny i mała ilość gruntów rolnych utrudniały rozwój gospodarczy wsi. Około 1880 roku we wsi znajdowało się 87 domów na 2262 morgów ziemi. Połowę tych gruntów stanowiły lasy. Przeważała gleba owsiana.